Akustik Oda: Telli Sazlar

Cuma akşamı sahnede yalnızca teller var: ahşap gövdeler, parmak sesleri, nefes araları. Eski hâl binasının beton kolonları arasında akustik ses kendi yankısını buluyor; amplifikasyon en azda, amber ışık sahnedeki ahşabın damarını gösterecek kadar. Masalar sahneye yakın; tellerin üstündeki el değişimini yerinden görebiliyor, düşen bir mızrabı duyabiliyorsun. Salon bu akşamlar kendiliğinden sessizleşiyor; kimse tembih etmiyor, ses kendi saygısını kuruyor. Program, Anadolu-folk geleneğiyle modern akustiğin buluştuğu bir repertuvar üzerine kurulu: bildiğin ezgilerin yeni yorumları, yeni yazılmış ama eskiden tanıdık gibi duran parçalar. Sahnedekiler parçaların arasında sazların hikâyesini, ezginin nereden derlendiğini anlatıyor; konser bir yandan küçük bir dinleme sohbetine dönüşüyor. Hangi telin hangi duyguyu taşıdığını akşamın sonunda sen de ayırt etmeye başlıyorsun. Türküyle büyüyüp yeni bir soluk arayanlara da, bu tellerle yeni tanışacaklara da açık bir akşam. Sesin yüksekliği değil dokusu önemli olduğundan sohbeti set aralarına saklıyoruz; karşılığında sahne, salonun sessizliğine cömert davranıyor. Erken gelirsen çayını alıp sahneye yakın masalardan birine yerleşebilirsin; set sonrası sahnedekilerle sazlar üzerine sohbet etmek de serbest. Yer sınırlı; cuma akşamını buraya ayıracaksan kaydını önceden yaptır.