İki Sandalye, Bir Hikâye

Cumartesi gecesi sahnede yalnızca iki sandalye var; gerisini o akşam salonla birlikte kuracağız. Eski semt pazarından kalma beton kolonların arasındaki bu küçük sahne, büyük dekorlara zaten yer bırakmıyor; ama bu oyunun derdi dekor değil. Amber ışık yandığında oyuncular hikâyeyi başlatıyor; nereye varacağını ise kimse, onlar dahil, tam olarak bilmiyor. Bilen tek kişi de yok; çünkü kararlar henüz verilmedi ve o kararların bir kısmı senin. Bu, seçimlerle ilerleyen interaktif bir performans: hikâye belli aralıklarla duruyor ve karar salona kalıyor. Kapıyı açmak mı, mektubu okumak mı; kalmak mı, gitmek mi? Her seçim hikâyeyi başka bir kola sürüklüyor ve akşamın sonu, o akşam salonda oturanların ortak eseri oluyor. Aynı oyuna bir ay sonra tekrar gelsen büyük ihtimalle bambaşka bir oyun izlemiş olursun; iki sandalye aynı kalıyor, hikâye her seferinde yeniden yazılıyor. Tiyatroda izleyici kalmakla yetinmeyenlere, ben olsam öyle yapmazdım diyenlere göre bir gece; söz hakkı bu kez gerçekten sende. Sahne küçük, salon yakın; karar anlarında el kaldırmak yeterli, kimse kimseyi sahneye çekmiyor, katılımın dozunu sen ayarlıyorsun. Oyun sonrası hangi yolun seçilmediğini konuşmak da geleneğimiz; perde kapanınca oyuncular da masalara karışıyor. Yer sınırlı; cumartesi gecesi için yerini önceden ayırt.