Kabloların Ucunda

Cuma gecesi ışıkları iyice kısıyoruz. Eski hâl binasının ham beton yüzeyleri, elektronik seslerin sevdiği türden yüzeyler: yankı betona çarpıp yumuşuyor, salonun içinde katman katman geziniyor. Sahnede bir masa, masada birbirine dolanmış kablolar, cihazlar, küçük renkli ışıklar; amber aydınlatma bu kez iyice geri çekilmiş, dinleyen herkes kendi loşluğunda oturuyor. Salona girer girmez sesin alçaldığını fark ediyorsun; burası o akşam bir dinleme odası. Program ambient-elektronik bir set: melodiden çok doku, tempodan çok akış. Alkış bekleyen şarkı bitişleri yok; sesler birbirine karışarak ilerliyor, sen de ne zaman dalıp ne zaman geri döndüğünü tam bilemiyorsun. Bu bir dans gecesi değil; oturarak, isteyenin gözü kapalı dinlediği bir gece. Masana yaslan, sırtını betona ver, sesin seni götürdüğü yere git; set bittiğinde salonun ışıkları da yavaş yavaş, kimseyi irkiltmeden açılıyor. Gürültüden değil derinlikten hoşlananlara, haftanın sonunda zihnini sessizce boşaltacak bir yer arayanlara göre. Konuşmadan yan yana oturabileceğin biriyle gelmek için de doğru akşam; kelimesiz bir buluşmanın en zarif bahanesi burada kurulu. Ses düzeni salonun küçüklüğüne göre ayarlı, kulağı yormadan sarıyor. Set bittiğinde hemen kalkmak zorunda da değilsin; ışıklar açılırken masalarda kısa bir sessizlik payı bırakıyoruz. Yer sınırlı; geleceksen kaydını önceden yaptır.