Kelimeler Evde Kalır

Salı akşamı, üst katlardaki kütüphane sessizliğinden bir parçayı ödünç alıp kitap köşemize taşıyoruz. Ham beton kolonların dibinde, ahşap rafların ve yığılmış kitapların arasında, amber ışıklı samimi bir köşe: burası ayda bir, aynı kitabı okumuş insanların buluşma yeri. Herkes kendi nüshasını getiriyor; kimisinin sayfaları katlanmış, kimisinin kenarları kurşun kalem notlarıyla dolu. Masaya kitaplar dizilince akşam resmen açılmış sayılıyor. Ayın kitabını bir önceki buluşmada birlikte seçiyoruz; gelen herkes okumuş oluyor, o yüzden burada sürprizi bozma korkusu yok. Konuşma kısa bir açılışla başlıyor, sonrası serbest: kimin nerede durakladığı, hangi cümlenin kime battığı, sonun hak edilip edilmediği. Aynı kitabın kaç farklı kitap olabildiğini görmek, bu akşamların en sevdiğimiz tarafı. Fikir ayrılığı burada tartışma değil, ikram sayılıyor; en verimli geceler en çok bölünenler oluyor. Okuduğunu biriyle konuşamamanın sıkışıklığını bilenlere göre bir akşam. Edebiyat eğitimi ya da eleştiri dili gerekmiyor; kitabı bitirmiş olmak tek koşul, onu da gerektiğinde esnetiyoruz. Grup küçük tutuluyor ki söz herkese uğrasın; çayını alıp köşedeki koltuklardan birine yerleşmek de masaya oturmak kadar makbul. Altını çizdiğin sayfaları yanında getir; masada en çok onlar konuşuluyor. Ayın kitabını öğrenip aramıza katılmak istersen yerini önceden ayırt.