Sinema Kulübü: Unutulmuş Kareler

Cumartesi akşamı projeksiyon perdesini beton kolonların arasına geriyoruz; sıralar loş, ışık yalnızca perdeden. Eski semt pazarının bu katı, sinemanın istediği türden bir karanlığı iyi kuruyor. Gösterim öncesi salonda alçak sesli bir uğultu oluyor; kim gelmiş, kim neyi izlemiş, kim hangi filmi önerecek. Işıklar kısılınca uğultu kendiliğinden diniyor ve herkes aynı kareye dönüyor; o an, bu kulübün en sevdiğimiz anı. Sinema Kulübü'nün derdi belli: vizyonda hak ettiği ilgiyi görememiş, zamanında kaçmış ya da gölgede kalmış filmleri perdeye geri getirmek. Her gösterim, filmi bağlamına oturtan kısa bir giriş sunumuyla açılıyor: dönemi, derdi, neden görülmeye değer olduğu. Sonrasında söz tamamen filmde. Bitince ışıkları yavaş açıyoruz; isteyen sessizce çıkıyor, isteyen kalıp filmi masalarda konuşuyor. İki tercih de bu salonda aynı ölçüde saygın. Hazır listelerin dışına çıkmak, arşivin tozlu rafında kalmış filmlerle tanışmak isteyenlere göre bir kulüp. Üyelik, aidat, koşul yok; perdeye ve süreye saygı yeterli. Girişler filmi bölmesin diye biraz erken gelmeni rica ediyoruz; giriş kattaki tezgâhlar da zaten tam bu bekleme için orada. Film sonrası sohbete kalmak isteyenlere ahşap masalar açık. Sıra sayısı sınırlı; ayın filmini görüp yerini önceden ayırtırsan cumartesi akşamın hazır demektir.