Tek Kişilik Oda

Cumartesi gecesi salondaki her şeyi azaltıyoruz: küçük yükseltilmiş sahne, tek bir spot, bir oyuncu. Eski hâl binasının ham beton duvarları bu yalınlığa iyi geliyor; süs yok, dekor neredeyse yok, dikkati dağıtacak hiçbir şey yok. Işık yandığında sahnede bir oda kuruluyor; kapısı, penceresi, eşyası sözlerle çizilen bir oda. Sen de o odaya davetlisin: seyirci olarak değil, duvarın hemen öbür yanındaki sessiz komşu olarak. Oyun, yalnızlığı bir odaya sığdırmayı deneyen tek kişilik bir sahne metni. Tek oyuncu; anlatıcı, komşu, eski sevgili, iç ses derken bir odanın bütün nüfusunu tek başına taşıyor. Metin ağır bir dram değil; araya sızan mizahıyla, tanıdık ev halleriyle, herkesin içinde kendinden bir köşe bulacağı bir anlatı. Bittiğinde alkıştan çok, bir süre sessiz kalma isteği bırakıyor; o sessizliği de salonla paylaşmak iyi geliyor. Tiyatronun kalabalık halinden çok, bir insanı yakından izlemenin gerilimini sevenlere göre bir akşam. Sahneye uzak koltuk yok; salonun her yerinden oyuncunun nefes alışını duyacak kadar yakınsın. Gösteri sonrası salonda biraz oyalanmak, oyunu yanındakiyle konuşmak, üzerine bir çay daha söylemek serbest; çoğu izleyicinin en sevdiği kısım da bu oluyor. Kontenjan dar; geleceksen yerini önceden ayırtarak gel.