Söz Meclisi: Bir Yazarla Karşılaşma

Cumartesi akşamı sahneye iki koltuk ve bir ayaklı lamba yerleştiriyoruz; eski semt pazarından kalan beton duvarların önünde küçük, sıcak bir okuma odası kuruluyor. Salondaki ahşap masalarda kitaplar, defterler, işaretlenmiş sayfalar; ışıklar kısılınca burası kalabalık bir salondan çok geniş bir çalışma odasına benziyor. Kitapla aynı odada olmanın kendine has bir sesi vardır; o akşam salon baştan sona o sesle dolu. Konuğumuz, yeni kitabı raflarda henüz taze olan bir yazar; akşamın derdi kitabın tanıtımından çok mutfağı. Metnin nereden doğduğu, atılan bölümler, karakterlerin gerçek hayattan çaldıkları. Söyleşinin ikinci yarısında söz salona geçiyor: sorular, itirazlar, ben o sonu başka okudum diyenler. İmza kuyruğundan çok, kitabı yazanla göz göze bir sohbet bu; aradaki mesafe, koltuklarla masalar arasındaki birkaç adımdan ibaret. Okuduğu kitabın yazarına sormak istedikleri birikenler için doğru akşam. Kitabı okumuş olmak şart değil; çoğu kişi buradan kitabı merak ederek ayrılıyor ve bu sıralama da bizce en az diğeri kadar doğru. Söyleşi sonrası salonda kalmak, konuşmayı ahşap masalarda çayla sürdürmek serbest; akşamın kitabını girişteki masada karıştırmak da öyle, edinmek zorunda değilsin. Koltuk sayısı belli; cumartesi akşamı için yerini önceden ayırt.